BLESSURETIJD (22042004)

“Redt ie het of redt ie het niet?” dat was de vraag die vroeg in de avond van maandag 19 april overal in Buenos Aires werd gesteld. Van de 80 televisiestations die wij thuis via de kabel ontvangen, hebben er minstens zes het over niets anders. Een stuk of tien andere, waar onder CNN en Español, BBC World en de Spaanse wereldomroep, hebben hun correspondenten voor de hoofdingang van de “Clinica y Maternidad Suizo Argentina” op wacht staan. Samen met bezorgde fans wachten zij op “breaking news” over Diego Maradona, die op de vierde verdieping buiten kennis aan een beademingsapparaat ligt.

Na meer dan een jaar in het buitenland te zijn geweest, is Diego sinds begin april terug. Onmiddellijk is hij weer volop aanwezig In de pers en op de televisie. Toen Maradona tijdens de training van de selectie van Estudiantes een strafschop nam, werden daar in het journaal meer minuten aan besteed, dan aan de gevechten rond de stad Fallujah in Irak waarbij op hetzelfde moment honderden doden vielen. Diego was in de stad La Plata op bezoek bij zijn vriend Carlos Bilardo, de trainer van Estudiantes, die in 1986 coach was van het Argentijnse voetbalelftal dat in Mexico wereldkampioen werd. Het toernooi waarin hij een van de beruchtste doelpunten uit zijn loopbaan maakte. Juist, dat met de “Hand van God.”

Maradona sloot zich ook zeer publiekelijk aan bij de actie van een vader wiens zoon door zijn ontvoerders werd vermoord toen de familie het losgeld wilde overhandigen. “Door buitengewoon incompetent optreden van de politie” volgens de vader. En niet alleen volgens hem. Dat bleek tijdens massademonstraties en het grote succes van een handtekeningenactie ter ondersteuning van een petitie die hij bij het Parlement wilde indienen. Maradona verzamelde handtekeningen in zijn kennissenkring en ging die persoonlijk overhandigen, uiteraard onder het toeziend oog van de televisiecamera’s. Dezelfde camera’s volgden hem op zondag 18 april, de dag dat hij ziek werd. Eerst in en rond de “Bombonera” het stadion van Boca Juniors, de club waarvan Diego een fanatieke aanhanger is. Beelden van een springende en juichende Maradona in zijn skybox. Later op de dag waren het beelden van een ambulance met zwaailichten die hem in het ziekenhuis afleverde. Direct na aankomst van “El Diez of D10S” begon het beleg van het ziekenhuis door de media en zijn fans.

Alle zichzelf respecterende televisiezenders hebben “deskundigen” in de studio en verslaggevers bij het ziekenhuis. Wat is er eigenlijk met Diego aan de hand? “Een hartaanval die wordt gecompliceerd door een longontsteking” luidt de officiële lezing. Volgens de nieuwszender TN was de hartaanval het gevolg van een overdosis cocaïne, het favoriete snoepgoed van Maradona. Zijn lijfarts ontkent dat met grote stelligheid, maar haast niemand gelooft hem. Een paar jaar geleden snoof Maradona ook al eens wat te gulzig met dezelfde gevolgen. Toen overleefde hij, zou hem dat nu weer lukken? Tussen de reclameboodschappen door verklaart een cardioloog op serieuze toon dat de oud voetballer een “bovennormaal” lichaam heeft. Niet zo’n modaal lichaam zoals u en ik, maar het lichaam van de getrainde sportman en dat zal hem door deze crises heen slepen! Diego heeft echter heel zichtbaar al jaren geen afgetraind lichaam meer, hij is moddervet. De cardioloog houdt echter vol dat zijn vermeende supersterke hartspier hem er weer bovenop zal helpen. Snel over naar het ziekenhuis waar net Tito, een jeugdvriend, naar buiten komt. De man wordt tijdens het gesprek door emoties overmand en barst in tranen uit. Terug naar de studio, voor tranen is het nog veel te vroeg.

Hoogste tijd om zelf poolshoogte te gaan nemen. De privé kliniek is eenvoudig te herkennen aan de lange rij reportagewagens met straalzenders op het dak. De ingang staat letterlijk in de schijnwerpers en, hoewel het donker is, kan ik foto’s maken zonder flitslicht te gebruiken. De verslaggevers en cameralieden worden door wat dranghekken afgeschermd. Ze staan keurig op een rijtje, ieder praat onhoorbaar tegen zijn eigen camera: de mevrouw van Canal 26, de meneer van TVE, de mevrouw van CNN en de meneer van de BBC. Een paar anderen doen vlugge vraaggesprekjes in een directe uitzending van hun journaal. Supporters beplakken ondertussen de natuurstenen pui en de ruiten met foto’s van Diego en boodschappen aan Diego. Tussen de bomen en op de dranghekken hangen spandoeken. Een dweilorkest wil hem graag vijf minuten moed inzingen en onderhandelt met de politie. “Jongens, dat kan echt niet. Er liggen hier zieke mensen en de kraamkliniek is vlak boven de ingang!” “Echt niet? Een paar minuten maar! Voor Diego!” pleiten ze tevergeefs. Alles gaat in uiterst gemoedelijk sfeer, er valt geen onvertogen woord. Een wat oudere vrouw bidt met haar rozenkrans in haar handen, een andere brandt een kaars en bidt stilletjes voor zich uit.

Donderdagavond ga ik een tweede keer op ziekenbezoek. Het aantal spandoeken en andere blijken van steun en aanhankelijkheid blijft groeien. De gevel is vol, gelukkig is er nog plaats op de stoep en de op de dranghekken. De kliniek begint langzaam maar zeker op een bedevaartsoord te lijken. Bij de ingang staan beeldjes van Maria en de Argentijnse volksheilige Gauchito Gil, naast hen staat een portret van San Expedito en liggen er bidprentjes, ervoor branden kaarsen. Het zou inmiddels wat beter gaan, maar om in voetbaltermen te spreken, Diego zit in de verlenging, in de blessuretijd. Totdat de hemelse scheidsrechter beslist dat de wedstrijd is afgelopen, zullen mijn geliefde en ik, samen met onze 35 miljoen tijdelijke landgenoten, vol spanning op de einduitslag wachten.