KAVANAGH (22112003)

“Ieder nadeel heb z’n voordeel” filosofeerde Johan Cruijff eens. Dat gaat zelfs op in Buenos Aires. De hoofdstad van het land waar Johan in 1978 weigerde om mee te doen aan het Wereldkampioenschap Voetballen, omdat toen hele verkeerde mensen de touwtjes in handen hadden. Het zij hem vergeven dat Nederland daardoor misschien wel in de finale van Argentinië verloor. Zelf wijt ik dit verlies al 25 jaar lang aan Robbie Rensenbrink, die vlak voor het einde van de wedstrijd een kans voor open doel miste.

Onze bovenbuurman, die tegelijkertijd onze huisbaar is, is al heel lang boos. Hij wil ons het huis uitzetten als wij niet ogenblikkelijk én met terugwerkende kracht een meer dan verdubbelde huur gaan betalen. Wij hebben absoluut geen zijn om te verhuizen en dat hoeft ook niet. Hij heeft ongelijk, wij hebben de wet aan onze zijde. Helaas weten wij uit droeve ervaring in andere buitenlanden, dat degene die gelijk heeft dat bij gebrek aan goede relaties bij de rechterlijke macht, niet noodzakelijkerwijs krijgt. Om het bewijs te leveren dat onze buurman echt zwaar overvraagt, moet de huurwaarde van ons appartement worden getaxeerd. Uiteraard kletsen we wat met de makelaars over wat er in de buurt zoal beschikbaar is. Het kan geen kwaad een alternatief achter de hand te hebben. Voor het geval dat.

“Jij bent vast geïnteresseerd in de Kavanagh” zegt Susu, die mij nog kent van toen we ruim twee jaar geleden voor het eerst op zoek waren naar woonruimte in het centrum Buenos Aires. “Nou en of!” reageer ik enthousiast, “maar de huren daar zijn veel te hoog.” Dat blijkt tegenwoordig best mee te vallen. Door de devaluatie van de Argentijnse Peso en het teruglopen van de vraag, zijn de huurprijzen flink gedaald. Tot onze verassing ligt wonen in de Kavanagh wellicht binnen ons bereik. “Zin om te gaan kijken? Ik heb er iets te huur.” Terwijl wij ons een omkleden, maakt zij een afspraak. De Kavanagh is niet zomaar een flatgebouw, het is een stijlvol monument dat in stijl dient te worden bezocht.

Vanuit onze zitkamer hebben wij een prima zicht op het even honderd meter verderop gelegen gebouw, dat zijn naam te danken heeft aan Corina Kavanagh. Zij financierde in 1934 het ontwerp en de constructie van dit destijds revolutionaire project. Het week in alles af van wat toentertijd gebruikelijk was. Glad grijs beton zonder enige decoratie in plaats van een gebouw met ieder denkbare soort krullen, engeltjes of wat dies meer zij geveldecoraties die in Buenos Aires zo “normaal” waren. De 120 meter hoge “rascacielos - wolkenkrabber” was jarenlang het hoogste met gewapend beton geconstrueerde gebouw ter wereld. De 30 verdiepingen met 105 appartementen werden in 1936 ingewijd na een bouwperiode van slechts 18 maanden. Verbazingwekkend als je het kent. Het super-de-luxe gebouw staat op de monumentenlijst en is zo gesloten als een burcht. Je komt er gewoonweg niet in. Tenzij je er iemand kent en dat geluk was ons tot vandaag niet beschoren.

Wat je leest over de Kavanagh is nog verbazingwekkender. Het gebouw heeft een eigen installatie om elektriciteit op te wekken, die groot genoeg is voor een stad van 80.000 inwoners! Een eigen installatie om drinkwater te maken, grote ondergrondse garages, een eigen fitnessclub inclusief zwembad, een centraal koelhuis om eten en drinken te bewaren. Er zijn twaalf liften. Zes zorgen ervoor dat iedere bewoner zijn appartement kan bereiken in als ware het een privélift. De andere zes zijn zogenaamde “serviceliften” die ervoor zorgen dat de bewoners en hun bezoekers nooit met bedienend personeel of de zojuist bezorgde boodschappen in dezelfde lift hoeven te staan. Echt decandent Argentijns!

Terwijl wij in de hall wachten om “belet te krijgen” verbiedt een nurkse medewerker mij het portret van Corina Kavanagh te fotograferen. “Jouw krijg ik nog wel” gaat er rancuneus door mijn hoofd. De enorme, zacht verlichte hall heeft mooi betimmerde wanden en dikke tapijten op de vloeren. Er is een ontvangst- annex sleutelbalie met postvakjes, zoals in een hotel. Het personeel steekt keurig in het pak en beweegt zich fluisterend. Overal deuren, die liftdeuren blijken te zijn, oriëntaalse decoraties en marmeren beelden. Er heerst de voorname stilte van een voornaam gebouw. Wij mogen verder komen en gaan naar een appartement op de twaalfde verdieping.

Het appartement heeft een fantastisch uitzicht en een mooie Art Deco badkamer, helaas is wat te klein. Lucia, de eigenaresse gebruikt het als toonkamer voor de kleding die ze uit Frankrijk importeert. Daar blijft het niet bij. Daniel, haar geliefde, komt eveneens uit Parijs. Zij hebben op een hoger gelegen etage nog een appartement waar ze wonen. Aan de voorkant heb je uitzicht over de Plaza San Martín en de Río de la Plata. Aan de achterkant over de “Heilige Sacramentkerk“ waar de rijkste porteños kerken. Als we weggaan, kan ik met Lucia aan onze zijde “dit zijn vrienden van mij” in de hall alle foto’s maken die ik wil. Zo heb ons nadeel z´n eigen voordeel. Of we in de Kavanagh zullen gaan wonen, hangt af van de onderhandelingen met de boze buurman. Echt zin om te verhuizen, hebben we nog steeds niet.