Pien de Jong, die de gastbijdrage van deze week heeft geschreven, ontmoette mijn neef Arjan niet op de dansvloer. Volgens mijn neef kwamen zij elkaar een jaar of drie geleden tegen op de winkelvloer van Albert Heijn in Hillegersberg. Dat was niet de eerste keer, ze hadden elkaar in een vorig leven via een wederzijdse vriendin al eens eerder ontmoet. In Rio de Janeiro, de stad waar Arjan 14 jaar heeft gewoond.

Afgelopen zomer, in hun tuin in Overschie, vertelde Pien mij hoe haar ouders elkaar dankzij de Tango hadden leren kennen. "Zo´n mooi verhaal hoort te worden opgeschreven!" moedigde ik haar aan. En hier is het dan.

IT TAKES TWO TO...............(1712003)

Onlangs was Jacques weer even in Nederland. Wij kwamen te spreken over tango; de muziek die heel Nederland sinds een jaar of anderhalf kent, al is dat dan veelal slechts die ene CD van grootmeester Piazzolla. We waren het erover eens dat het meeslepende muziek is die harten in beroering brengt. Ik vertelde hem dat een tango ervoor heeft gezorgd dat mijn zussen en ik op de wereld zijn. Hij stond erop dat het verhaal moest worden opgeschreven.

Het was juni 1959. Mijn moeder ging mee met haar broer die zanger was in een band. De band verzorgde dansavonden (nog steeds overigens, maar nu voor tamelijk oudere jongeren) en op de bewuste avond waar dit verhaal over gaat, trad hij op in Bergen, in de danszaal van restaurant De Rustende Jager. Mijn moeder hield erg van dansen en was de hele avond op de vloer. De vrouw van haar broer was ook meegekomen en zij danste op een gegeven moment met een lange, besnorde en gebruinde heer. Hij leek erg op een Zuid-Amerikaan, maar sprak gewoon Nederlands. De reden dat hij er zo tropisch uitzag, zou pas later blijken. Hij was met verlof in Nederland na een aantal jaren Zuid-Amerika, waar hij voor de Braziliaanse regering een studie had gedaan naar het bevaarbaar maken van de rivier de Paraná. Erg spannende verhalen kon hij daarover vertellen! Maar dat komt straks. Er werd van alles gedanst die avond, foxtrot, chachacha, samba, Engelse wals. En toen… zette het orkest een tango in. De gebruinde heer die danste met mijn tante - kunt u het nog volgen - was erg goed in de tango, hij had een paar weken vakantie gevierd in Argentinië. Mijn tante excuseerde zich dat ze dat niet zo goed kon en zei “Mijn schoonzusje is hier ook, die kan het veel beter.” Zo kwamen de gebruinde heer en het schoonzusje samen te tango’en op het nummer “Olé Guapa” van Malando (de Nederlandse Arie Maasland), die er wereldberoemd mee is geworden. Zouden zij toen hebben geweten dat “olé guapa” zoiets als “kom op schoonheid!” betekent?

Behalve dat mijn moeder goed kon dansen, is mijn vader die avond voor haar gevallen omdat zij liedjes als “Besame mucho - kus me onstuimig” en “Quizás, quizás, quizás - wie weet, wie weet, wie weet” meezong in het Spaans. Voor die tijd was het vrij ongebruikelijk dat een Nederlands meisje Spaans sprak. Mijn moeder’s vader was opzichter op de werf van de Haarlemsche Scheepsbouw waar veel schepen voor het buitenland werden gebouwd, niet zo lang daarvoor nog een voor Chili. Mijn moeder had Spaans geleerd van de mensen die dat schip kwamen ophalen en die tijdens de bouw aanwezig moesten zijn.

Mijn ouders hebben elkaar na deze tango niet meer losgelaten. Vijf maanden later waren ze getrouwd! En een week daarna reisden ze af naar Brazilië! Mijn vader was aangesteld als “resident engineer” voor de supervisie van de bouw van de nieuwe scheepswerf van Verolme in Angra dos Reis. Daar hebben ze een behoorlijk avontuurlijke tijd gehad. In het weekend gingen ze er met de jeep op uit, bordjes met “verboden toegang” negerend. Zo kwamen ze bij toeval eens bij een grote villa aan zee, wat later een smokkelaarsnest bleek te zijn. Mijn ouders werden hartelijk ontvangen door de eigenaar die zei daar bouviers te fokken. Hij dacht dat mijn ouders als onschuldig ogende inspecteurs door de politie waren gestuurd. Ze kregen als cadeau een bouviertje mee dat ze Tango noemden. Ach ja. Dit soort verhalen en de avonturen die mijn vader met een aantal andere ingenieurs in een boot in het oerwoud beleefde, kregen wij als kinderen later allemaal aan tafel te horen. Sommige verhalen waren zo favoriet dat we ze een nummer gaven: “Ah toe, vertel nog eens nummer 143!” bijvoorbeeld. Het verhaal van die anaconda die ze gevangen hadden en in de lengte over de boot hadden gelegd. Een van mijn vaders collega’s was er met een klapstoeltje overheen gaan zitten om een boek te lezen. Toen kreeg de dode slang een spierspasme en vloog de man met stoel en al over boord…..

Wat een tango al niet teweeg kan brengen, nietwaar? Bij ons thuis werd altijd gedanst! Mijn ouders zijn bijna veertig jaar gelukkig getrouwd geweest tot mijn vader in 1999 na een ongeluk overleed. Van onze ouders hebben mijn zussen en ik een grote voorliefde voor Zuid-Amerika meegekregen. En voor de tango natuurlijk.