DAGJE DIEGO (1112003)

“EXPOSITIE KUNSTWERKEN BOEK DIEGO MARADONA” staat er uitnodigend op een bord in El Ateneo, mijn favoriete boekwinkel in Buenos Aires. De reden waarom juist deze winkel mijn voorkeur geniet, heeft niets met boeken te maken. Het is de vestigingsplaats, het voormalige theater Gran Splendid, die het hem doet. Dit bijna voor de sloop bestemde theater werd ruim een jaar geleden omgetoverd tot een fantastisch boekenpaleis. Op het toneel is een café gebouwd, in de vroegere loges zitten steevast mensen op hun gemak een boek te lezen. In etappes een goed boek lezen zonder het te kopen, is geen enkel probleem. Het wordt soms zelfs aangemoedigd, zo weet ik uit eigen ervaring.

Op de bovenste galerij van de “winkel” is Galerie Rubbers gevestigd, moderne kunst. Een etage lager kan het boek van Diego worden bekeken. Het is niet dik, wel erg exclusief en duur. Er worden slechts 500 exemplaren gedrukt die worden aangeboden voor slechts 2.070 Argentijnse Pesos (ongeveer €600) per stuk. Min of meer bekende mensen hebben hun herinneringen aan Maradona opgeschreven. Min of meer bekende beeldende kunstenaars hebben er passende illustraties bij verzorgd. Grafiek met onvermijdelijk titels zoals “El Diez - de Nummer 10” en “La mano de Dios - de hand van God.” Mijn ingebouwde rekenmachine becijfert dat het om meer dan 1 miljoen Pesos gaat, 7 ton oude guldens. Leuke handel, zoals zoveel dat met het merk “Maradona” heeft te maken leuke handel is of wordt.

Eerder op de dag had Diego Armando Maradona, die eind oktober 43 jaar is geworden, ons bijna genoodzaakt een breedbeeld televisietoestel aan te schaffen. Hij was de hoofdpersoon in het programma “Sim cassette” van TyC, een van de vele tv-kanalen die alleen maar sport uitzenden. “Sim cassette” betekent vrij vertaald “voor de vuist weg” of “ongeremd.” Het interview vond plaats op een golfbaan in Cuba. Diego is meer dan tonnetje rond en heel dik met Fidel Castro. Hij is voortdurend op het eiland te vinden om van de cocaïne af te kicken of af te slanken. De resultaten zijn wat mager en zeker niet blijvend. Diego is wat beide betreft gewoonweg een recidivist. Op zijn rechter bovenarm heeft hij een grote tatoeage van “Che.” Op zijn t-shirt en op zijn onderarmen staat in grote letters “BARRABRAVA” het Argentijnse equivalent voor “HOOLIGAN.” Met de zegen van Fidel schijnt hij in het geheim met een mooie jonge Cubaanse te zijn getrouwd. Wat die in deze moddervette onsamenhangend sprekende man ziet, is mij een raadsel. Zo blijkt eens te meer dat op ieder potje een dekseltje past. Zelfs bij het golfen kan hij het niet laten. Een bal of balletje hoort met de voet te worden gespeeld, Diego put dus met zijn voeten in plaats van met de putter

De boekwinkel is halverwege ons huis en “la Rural” een soort Jaarbeurshallen. Daar heeft het “Museo Itenerante Diego Maradona - het reizende Diego Maradona Museum” zijn tenten opgeslagen. De collectie noch het museum hebben veel om het lijf, maar de aanbidders van de ex nummer 10 betalen graag de symbolische (?) 10 Pesos voor een toegangsbewijs. Wat er is te zien, zijn in de eerste plaats de shirtjes en de voetschoenen die Maradona heeft gedragen. Gezien zijn huidige omvang is het bijna onvoorstelbaar dat hij die kleine shirtjes echt heeft aan gehad. Verder zijn er de prijzen die hij heeft gewonnen: gouden schoenen, zilveren ballen, bekers, plaquettes, enzovoorts. Het overgrote deel van de collectie bestaat echter uit de na de wedstrijd geruilde shirtjes. Zo kom ik beroemde landgenoten tegen: Frank Rijkaard, Patrick Kluivert, Ruud van Nistelrooij, Marco van Basten, Edgar Davids. Behoorlijk saai al die shirtjes. Nog veel saaier zijn de belegen televisiebeelden die in alle hoeken zijn te zien. De fascinatie met die al ontelbare keren eerder herhaalde wedstrijden en fragmenten verbaast me. Tientallen fans zitten op de grond en bekijken die tien of twintig jaar oude beelden alsof ze die voor de eerste keer zien. Nog verbazingwekkender vind ik de rij bij het gastenboek vlakbij de uitgang. “Schrijf aan Diego” staat er boven en er zijn weinig bezoekers die dat niet willen. Jong en oud staan geduldig op hun beurt te wachten. Het is ook druk bij de “merchandiseng” waar de meest lullige souvenirs die je kunt bedenken, te koop zijn. Balpennen, notitieboekjes, stickers met teksten zoals “het was de hand van God” of “hoe kom je erbij dat ik zweet? ik heb me met mijn kleren aan gedoucht” gaan grif van de hand. Overal staat dik het blauwe “M10” logo van het museum op gedrukt. Lulligheid kent geen tijd.

Alsof het niet op kan, word ik op de weg terug naar huis zeer discreet door “El Diez” in de gaten gehouden. Niet alleen de aanbieding om het museum ter gelegenheid van zijn verjaardag voor de halve prijs te bezoeken, wordt overal met grote posters geadverteerd. Ook voor de expositie van foto’s uit de Rolling Stone fungeert een grote foto met Maradone erop als publiekstrekker. Het risico van een overdosis Diego doemt op, die happening laat ik dus welbewust schieten. Om naar Cuba te moeten gaan om net als “El Diez” daar eens lekker af te gaan kicken is op zich geen onaantrekkelijke gedachte. Helaas komt het me op dit moment niet zo goed uit. Ik heb voor vandaag mijn portie Maradona wel gehad, mijn dagje Diego zit er op.