BODY PUMP IN BUENOS AIRES(10102003) Als restaurator van schilderijen vind ik het prettig om na een dag werken in de tweede dimensie, deze af te sluiten in een driedimensionale expressie. Hiervoor heb ik de ultieme tegenhanger gevonden in de sportwereld. ’s Avonds wordt de geur van chemicaliën verruild voor die van zweet en transformeer ik door middel van strakke sportpakjes in een aerobicsinstructeur. Een van mijn specialiteiten is “Body Pump” krachttraining met gewichten op muziek. Omdat ik zo streng ben, hebben sommige leerlingen mij de bijnaam “de generaal” gegeven. Sport is verslavend. Voordat ik naar Buenos Aires afreisde, wilde ik weten of er in de buurt van ons logeeradres wel een sportschool was. En die was er, op minder dan driehonderd meter! Bij de eerste de beste gelegenheid die zich voordoet, ga ik haar het “pro activa GYM”. Als snel raak ik in gesprek met Gonzalo die, net als ik, Body Pump-instructeur is. De kosten voor één maand trainen zijn 40 pesos (ongeveer € 12,50). In tegenstelling tot Nederland wordt er geen inschrijfgeld gevraagd. Er bestaat ook geen verplichting om een abonnement met automatische incasso voor een paar maanden te nemen. Samen bekijken we de sportzaal. Met ingehouden verbazing laat ik me rondleiden door de L-vormige ruimte die is ontstaan door de deuren tussen twee woonkamers te verwijderen. De houten vloeren bewegen en kraken, de marmeren schouw en de kroonluchters dragen bij aan de huislijke sfeer in deze “sportzaal’. In de hoek is een klein podium voor de instructeur, zodat hij de leerlingen in beide kamers kan instrueren. Het verschil in cultuur tussen Nederland en Buenos Aires wordt meteen duidelijk als ik een les ga volgen. De dameskleedkamer is niet meer dan een kamertje met een paar stoeltjes en een kapstok. Op de trap naast de “sportzaal” zitten twee meisjes koffie uit een thermosfles te drinken. Ze knikken vriendelijk. Ik volg de meisjes naar een hoek van de zaal waar de halters en de gewichten liggen: De gewichten wegen net als bij ons 1, 2½ en 5 kilo en kunnen op de halters worden geschoven. Het materiaal is oud. Niemand heeft een handdoek bij zich en iedereen is met sportschoenen die op straat zijn gedragen naar de les gekomen. Dit zou in Nederland ondenkbaar zijn, net zomin als laatkomers die vriendelijk worden gegroet en zonder excuus in de les stappen. Daar staat tegenover dat de instructeur net als ik het Body Pump tenue draagt én de muziek is bekend! Wanneer ik de eerste tonen hoor, weet ik wat er gaat komen. De muziek staat hard en de ramen staan open. Ik moet onmiddellijk aan de boze buren in Voorburg denken, die deze zomer opbelden om te vragen of de ramen dicht konden.......hier wordt niet gebeld! Gonzalo spreekt Spaans waardoor ik zijn verbale cueing (aanwijzingen) niet altijd versta, maar zijn body language is net als Body Pump universeel terwijl zijn visuele cueing duidelijk is. Opgezweept door de muziek en Gonzalo laat ik mijn “yells” schallen. Ik word aangekondigd als “de instructeur uit Holanda” waarna mij wordt gevraagd om zelf een nummer te geven. Na de les is alle verlegenheid bij de leerlingen verdwenen, het is “chau Marjan” en ik krijg “un abrazo” een zoen. Gonzalo nodigt me uit om op zondag mee te gaan naar de “release” de presentatie van de allernieuwste nieuwe versie van Body Pump. Waar ook ter wereld volgen instructeurs iedere drie maanden deze workout. Zuid Amerika loopt een versie voor op Europa. In Nederland ga ik met grote tegenzin op mijn vrije zondag naar “de Mix” in Nieuwegein, wanneer je het echter in het Sheraton van Buenos Aires mag beleven, sta je te popelen. Op het podium staan vijf presenters met ernaast een groot videoscherm en een zaal vol wachtende, drinkende en vooral kletsende instructeurs. Laatkomers, wat hier niet wordt uitgelegd als te laat komen, wurmen zich er probleemloos tussen. Ik ervaar de release met lichteffecten als een geweldige show. De reacties van de deelnemers zijn luid en enthousiast. De lancering in Buenos Aires is groots ten opzichte van de soberheid van Nieuwegein, de discipline is daarentegen zeer laag. Tijdens de presentatie lopen deelnemers continu rond en zelfs weg! Hier is iedereen met een uitnodiging welkom, in Nederland moet je je van te voren inschrijven en is er een strenge toegangscontrole. In de Mix ziet de zaal er na afloop niet uit als een net verlaten slagveld en hoeven de presenters nooit de bekertjes met sap of gewichten op te ruimen. Inmiddels kom ik ook bij het gym met mijn schoenen-van-buiten de zaal inlopen en zoen mijn collega’s, maar ik ben nog wel steeds op tijd! Wanneer ik over twee weken weer voor mijn eigen klas sta, zal ik mijn leerlingen in het Spaans trakteren op de nieuwe Argentijnse Pump versie 47, die in Nederland nog niet is uitgebracht...…. maar dan moeten ze wel op tijd zijn! El General! |