TERUG VAN WEG GEWEEST - 3 (23082003)

Ondanks alles voelt het Strand Palace Hotel in Londen vertrouwd aan. Ongeveer vijfentwintig jaar geleden logeerde ik hier voor het eerst. Deze week waarschijnlijk voor het laatst. De kamers lijken alweer kleiner geworden en zijn kwalitatief een stuk minder dan destijds. Geen airconditioning, de minibar is weggehaald. De filmkanalen zijn niet langer gratis, een film kijken kost heden ten dage 12 Euro. Een “adult” film, porno dus, is veel duurder. “Dit doe ik niet meer!” besluit ik als ik er ontdek dat mijn collega’s in het veel luxere Marriott, met airconditioning en minibar, logeren. Dat hotel is gevestigd in de “London County Hall” eens de zetel van de GLC, de Greater London Council, totdat die door Margaret Thatcher werd ontbonden. De oppositie onder leiding van de gehate “red” Ken Livingstone, was daar namelijk aan de macht. Volgende keer logeer ik ook in die voormalige Rode Burcht. Het hotel heeft bovendien de Saatchi Gallery als buur, het Museum voor de Allermodernste Kunst. Dat helpt bij het verenigen van het nuttige met het aangename.

Niet alleen het Strand Palace voelt vertrouwd aan. In de bank ernaast word ik aangesproken door een mooie Afrikaanse vrouw. Op haar blouse heeft zij een kaartje waarop de naam Kehinde staat. “Jij komt vast uit Nigeria” zeg ik tegen haar en vraag haar “hoe gaat het met je?” in het Yoruba. Perfecte dienstverlening is mijn beloning. De traditionele namen van Yoruba tweelingen zijn Kehinde en Taiwo, dat staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Zo verras ik vaker Nigeriaanse Yorubas in Londen. Een paar jaar geleden spraken twee caissières van een supermarkt in hun moedertaal kwaad over de klant die voor mij aan de beurt was. Ik begreep het maar half, maar het was genoeg. Het was ongepast. Na te hebben afgerekend, zei ik in mijn beste Yoruba “O?e” en “O dabo”. “Dank je wel” en “tot ziens” en liep door. De dames zaten er licht verbijsterd bij en verontschuldigden zich. Sinds wanneer begrijpen “oyingbo’s - blanken” onze taal?

Er is veel veranderd sinds ik ruim twee jaar geleden voor het laatst in Londen was. Zo zijn de meeste in ramsj gespecialiseerde boekenwinkels, die ik altijd afloop om mijn “Afrikaanse collectie” aan te vullen, verdwenen. Tegenover het hotel staat een nieuw kantoorgebouw waarin geen plaats meer is voor winkels. In het pand aan de Long Acre, vlak bij Covent Garden, is nu een Muji een soort mini Ikea, gevestigd. Aan het eind van Charing Cross Road zit in de ene voormalige boekenwinkel nu een trendy kapper en in de andere een internetcafé. In Villiers Street zit tegenwoordig een Starbucks, een echt café. Er zitten trouwens overal koffiebars in het centrum. Behalve Starbucks kom je om de paar honderd meter filialen van Costa, Coffee Republic of Caffè Nero tegen. Gelukkig vind ik uiteindelijk toch nog een nieuwe vestiging van “Bookcase” en koop er zoveel boeken als er in mijn handbagage gaan.

“It’s Happy Hour” grijnst een passerende Engelsman ons toe. De ene na de andere politieauto scheurt op twee wielen door de bocht. Met loeiende sirenes en blauwe zwaailichten slalommen ze tegen de rijrichting in naar iets dat we niet kunnen zien. “Moeten zeker een boodschap voor de commissaris doen” reageren mijn collega’s stoïcijns. Noodgedwongen moet ik vanavond op een rondvaartboot op de Theems zakelijk dineren, niet echt mijn favoriete tijdverdrijf. C’est la vie. Af en toe wordt er verwacht dat ik mij schik. De boot is van hetzelfde type dat op de Seine toeristen Parijs vanaf het water laat bewonderen. Platte bodem en een doorzichtige opbouw die maximaal uitzicht naar alle kanten mogelijk maakt. “Vanaf de beste stoel op de rivier genieten van Londen bij avond. De unieke combinatie van een internationale keuken, vriendelijke bediening, fantastische muziek en het spectaculaire uitzicht garanderen u een onvergetelijke avond!”

De tekstschrijver zou de cruise zelf eens een paar keer moeten hebben gemaakt alvorens deze routineuze tekst op papier te zetten. De bediening is inderdaad vriendelijk en het uitzicht is inderdaad niet gek. Het eten vereist een sterke maag en de muziek eigenlijk ook. De tocht gaat eerst stroomopwaarts tot even voorbij Albert Bridge, een mooi voorbeeld van een klassieke expansiebrug. Na te zijn gekeerd gaan we stroomafwaarts tot aan Canary Wharf, het nieuwe financiële centrum. Veel nieuwbouw tussen de oudbouw en veel vernieuwbouw. Appartementen en kantoren in de oude vemen, een museum in een afgedankte elektriciteitscentrale. Spannende moderne gebouwen zoals de “Erotic Gherkin - Erotische Augurk” en naast de Tower Bridge de “City Hall” het nieuwe kantoor van de Londense burgemeester. Dezelfde Red Ken van 20 jaar terug. Het ziet er verassend harmonieus uit, zelfs of wellicht juist in het schemerdonker.

Na de bijna alle James Bond filmliedjes te hebben gezongen, is het de beurt aan “Happy Birthday to you” voor de medepassagiers die jarig zijn of hun trouwdag vieren. Even vrees ik dat er party hats zullen worden uitgedeeld, maar zover komt het gelukkig niet. “I’m saving all my love for you” kweelt de zangeres opeens. Voor mijn ogen bloeit een romance op tussen twee zo te zien hevig verliefde jongens. Een zwarte en een blanke. Met hoge falsetstem zingt de zwarte jongen zijn geliefde toe. Ze houden elkaars hand vast en kijken elkaar innig verliefd aan. Eenmaal uitgezongen wordt er langdurig getongzoend en gestreeld. Mijn uit het conservatieve Texas afkomstige collega zit er met zijn rug naar toe en geniet van zijn eigen uitzicht.

In mijn kantoor van vroeger zijn appartementen gebouwd. “Ben benieuwd wie daar nu slaapt” grap ik. Vergeefse moeite, het gezelschap wenst serieus te blijven Terug van weggeweest, maar ietwat vervreemd. Nog een paar dagen doorbijten en dan vlug terug naar het ondertussen zo vertrouwde Buenos Aires.