I WANNA B A PART OF B A… BUENOS AIRES… BIG APPLE…(27082003) Eén zin uit de kaskraker “Evita” die een aantal jaar geleden in de Nederlandse bioscopen draaide. Een maandje of zes terug vond ik de musical voor een prikkie op een DVD en kon ‘em niet laten liggen. Niet dat ik een DVD-speler heb, maar niet lang daarvoor hadden mijn ouders er eentje ‘cadeau’ gekregen van de kinderen… Dus als ik de weekenden bij hun ben, kan ik lekker mee blèren met Madonna en Antonio Banderas. Nooit gedacht dat ik echt nog een keertje in het décor zou mogen rond kijken! Ik ben samen met een klasgenoot (Joost van den Berg), naar BsAs gekomen voor onze stage journalistiek. Buenos Aires dus. De stad van Máxima. (M’n oma zei nog voor vertrek; doe je d’r de groetjes? Tuurlijk oma!) En wat nog meer? Voor mijn gevoel zit ik hier nog maar drie weken, de tijd is ontzettend snel gegaan. Maar aan de andere kant lijken sommige dingen zo lang geleden… Ik noem de presidentsverkiezingen. We waren nog niet zo bar lang in de Latino cultuur en dus duidelijk nog niet gewend. (Mijn Spaans kwam nog niet veel verder dan “un cerveza por favor, muchas gracias”). Menem had de eerste ronde gewonnen en er waren wat opstandjes verwacht. (Allereerst hebben we ons verbaasd over de teksten die over alle kandidaten op welke muurtje dan ook te vinden waren. Met modder smijten kan dus blijkbaar in een campagne… dat maakt het natuurlijk interessant, zelfs voor Nederlandse studenten van de andere kant van de oceaan). Joost en ik met onze, uiteraard louter journalistieke, nieuwsgierigheid besloten richting Plaza de Mayo en de Obelisco te lopen. Vanaf ons appartementje in de Calle Defensa is dat maar een blok of tien dus het duurde niet lang of we stonden op een compleet verlaten plein. De Casa Rosada lag er rustig bij en je kon een speld horen vallen. Dus maar even door naar de Obelisco. Kwamen wij mooi te laat aan! Er was nog allerlei bedrijvigheid, maar van die activiteiten die je de ochtend na koninginnedag op een willekeurig dorpsplein ook aantreft. De laatste snippers die het bewijs waren van wat er ook geweest mocht zijn, werden bij elkaar geveegd en weggegooid en de tv-ploegen waren aan het inpakken. We kregen de tip om even een kijkje te gaan nemen bij Hotel Presidente. Het verhaal ging dat Menem daar zijn overwinning zou vieren. En ja, we liepen de 9 de Julio af en vonden daar, onder een grote Argentijnse vlag, het Hotel Presidente. Met daarvoor een horde mensen die stonden te juichen en te klappen op het ritme van Menem’s campagnelied “Que vuelve Carlos, que vuelve ya! - Dat Carlos snel (als President) terugkeert!” Vol verbazing hebben we ons in de menigte gevoegd… en niet lang daarna stonden we mee te hummen met het pakkende melodietje. Na een behoorlijke tijd wachten verscheen een ouwe man op het balkon, met in zijn kielzog een jong vrouwtje en wat mannen in pak. De mensen begonnen te joelen en de luidsprekers werden nog even naar een hoger volume gejaagd… “Que vuelve Menem!!” De oude man gebaarde tot stilte en begon een betoog. Uiteraard verstond ik er niks van (en ik denk dat ze er hier in Argentinië misschien ook goed aan doen het Jip en Janneke taalgebruik in te voeren…). Menem aan het woord dus. Met veel dramatiek begon hij: “Compañeros y compañeras!” Precies als Madonna in de musical. Zou hij er ook een DVD van hebben liggen? Sinds mijn verblijf in Argentinië ben ik van de ene verbazing in de andere gevallen. Maar ik kan nu ook medialunas . croissants en een cortado - koffie in het Spaans bestellen. Mijn verblijf in de Big Apple was dan van korte duur, ik heb het erg naar m’n zin gehad en hoop zeker nog eens terug te komen. Que vuelve Janneke! Janneke de Gelder jannekedegelder@hotmail.com |