|
TANGOKATHEDRAAL (30042003)
"Als jullie la Catedral niet kunnen
vinden, dan vindt la Catedral jullie wel"
waren de geruststellende woorden van de
vriendin van mijn geliefde geweest. Zoals
zo vaak, is de werkelijkheid anders. Het
is vrijdagavond na tienen, de regen valt
gestaag in Buenos Aires. We hebben de taxichauffeur
de coördinaten van onze bestemming
gegeven "Sarmiento y Medrano" dat is het probleem niet. Daar aangekomen
zoeken we tevergeefs. Geen neon verlicht
uithangbord, niets. We rijden rond en zien
overal bloemen, de Mercado de Flores, maar
geen kathedraal. Zoeken we door of gaan
we terug naar huis? Via de radio vraagt
de chauffeur of een van zijn collega's weet
waar "la Catedral" is. "Sarmiento
y Medrano" luidt de reactie. We rijden
de straat nog eens op kruipsnelheid door,
weer niets. Ik stap uit en ga navraag doen
in de bloemenwinkeltjes. In de eerste wordt
ik aangekeken met een blik van "wie
wil er op dit uur in hemelsnaam naar de
kerk?" Iets verderop probeer ik het
opnieuw. "Een straat terug, aan de
rechterkant bij de kruising met Medrano"
waar we al twee keer voorbij zijn gereden.
Gewoon doorgaan met vragen. Weer diezelfde
blik van "nooit van gehoord" gelukkig
ook iemand die het wel weet. "Schuin
aan de overkant. Naast de werkplaats heb
je een onverlichte deur, daar is het!"
We hoeven niet eens aan te bellen. Als we
aan komen lopen, gaat de deur al open. "La
Catedral?" "La Catedral!
Na de slecht verlichte trap te zijn opgestommeld,
staan we oog in oog met de lichtbak waarop
"Salon Catedral" staat. Vlak ernaast
hangt een met bloedvlekken besmeurde Argentijnse
vlag. In de witte baan staat "NO TODO
ES ROCK - NIET ALLES IS ROCK." Dit
is het voorportaal van "La Catedral."
De ruimte is heel hoog en groot en vooral
erg schemerig. Een dj draait tango's, op
de grote vloer dansen een stuk of vijf paren.
Er omheen staan de banken, stoelen en tafels,
die de ophalers van het grofvuil beneden
hun stand vonden en hebben laten staan.
Langs de achtermuur is een enorme bar getimmerd.
Erboven, in het gewelf, bungelt een grote
van binnenuit verlicht kunstwerk in de vorm
van een kloppend hart. Aan de muur hangen
schilderijen in allerlei stijlen en formaten
Aan de overkant is een verhoogd podium met
felrode coulissen. Dit is dus de illegale
tangotempel waar de tangotraditie in stand
wordt gehouden. Een plek waar slechts overtuigde
gelovigen de tango komen belijden, een tangoschuilkerk
als het ware.
Aan de rand van de dansvloer staat een
wat oudere man met een grijs paardenstaartje
en een in een opzichtig blauw overhemd gestoken
opgezette borst. Hij bekijkt de dansparen
met kennersblik. Ik spreek hem aan. Slecht
verstaanbaar Engels met een zwaar Amerikaans
accent en een enorme whiskykegel worden
mijn deel. Hij heet "Tano Guillermo"
en is 70 jaar. "Tano" is de verkorte
vorm van "napolitano." Hij verklaart
een "salonero" te zijn en beslist
geen "milongero." "Een "salonero"
danst de tango borst tegen borst, een "milongero"
klungelt wat aan met zijn armen en handen"
doceert Tano. "Aan het eind van een
tango met mij, krijgt een vrouw zuchtend
een orgasme en wil veel meer!" pocht
hij. Geen wonder dat op de deur van de herentoiletten
een bordje hangt met "Gentlemen, Heren,
Mannen, Machos."
"Waarom heet dit "La Catedral?"
"Kan je dat niet zien!" wordt
ik streng terecht gewezen. De "salon
de tango" is gevestigd in een 120 jaar
oude voormalige kaasfabriek uit de tijd
dat er hier overal weilanden waren. Het
hooggewelfde gebouw ligt nu midden in een
woonwijk. De salon heeft geen vergunning
en is daarom vanaf de straat niet herkenbaar.
"De politie valt wel mee, alleen die
gasten van bouw- en woningtoezicht zijn
lastig, maar dat is te regelen" zegt
hij met een veelzeggende knipoog. De oprichters
van de "La Catedral" wonen en
werken in de oude fabriekshal en hebben
er een unieke club van gemaakt.
Om een uur of half een begint de show.
Na een schaduwstriptease achter de rode
coulissen wordt er tango gedanst en gezongen.
Er is ook tangocabaret: een macho tanguero
en zijn vriendin die het publiek uitdagen
en bij de act betrekken. Een sexy zangeres
zingt helaas maar één nummer.
In de pauze gaan de danseressen rond met
een bord waarop "Tango" staat.
Machos uit het publiek worden uitgenodigd
om te dansen. De sexy zangeres komt naar
mij toe "bailar?" vraagt ze met
een hese stem. Mijn geest is meer dan gewillig,
maar mijn lichaam weet niet hoe. Een Argentijn
zou er spontaan een tango over kunnen schrijven.
De bar is het podium voor het volgende
onderdeel. Mooie danseressen worden door
een louche heerschap bij opbod geveild,
als op een slavenmarkt. Op onze tafel, een
kabelhaspel, treedt daarna een danseres
op. "Iedere tafel, iedere plek in de
salon kan een podium zijn" wordt ons
uitgelegd. In een komische act worden twee,
of eigenlijk drie Argentijnse passies gecombineerd:
vrouwen, voetbal en tango. Een macho in
een shirtje van het Argentijnse voetbalelftal
en met een bal aan de voet, wordt heen en
weer geslingerd tussen zijn liefde voor
de bal en zijn vriendin. Zij wil alleen
maar dansen. Als hij te veel tijd aan de
bal besteedt, komt een scheidsrechter de
dansvloer op en geeft hem een gele kaart.
Daarna dansen ze een gepassioneerde tango
met de bal aan de voeten. Voor de ouderwetse
tangoliefhebbers moet dit erger zijn dan
vloeken in de kathedraal. Wij genieten anderhalf
uur van de originele show. Er moeten in
Buenos Aires nog veel meer illegale tangotempels
zijn. Als dat zo is, ga ik binnenkort weer
iedere week naar de kerk.
|
©foto Jacques de Rhoter